2006 දී,
මම මගේ කුඩා පුතා සමඟ නැගෙනහිර ශ්රී ලංකාවේ නාවික බෝට්ටුවකින් ගමන් කළෙමි.
අප සැම තැඹිලි පැහැති ජීවිතාරක්ෂක ජැකට් පැළඳ සිටියේ
ඒවා සුවපහසු නොවූද
එයේ අපගේ ආරක්ෂාව සලසන බැවිනි.
ජනාධිපතිවරයා සහ ඔහුගේ පිරිවර නාවික මුර සංචාර බෝට්ටුවක ගමන් කරන පුවතක් දුටුවෙමි.
සමහරු ජැකට්ටුව ලිහිල්ව පැළඳ සිටියහ,
සමහරුනට ජැකට්ටුව නැත.
එය නිසා ආසන පටි කතාව මතක්විය.
ශ්රී ලංකාවේ
ආසන පටි පැළඳීම අනිවාර්ය වීමට බොහෝ කලකට පෙර,
මා සෑම විටම මගේ ආසන පටි පැළඳීම සිදු කරා
- ඒ නීතිය එය ඉල්ලා සිටි නිසා නොව, ආරක්ෂාව එය ඉල්ලා සිටි නිසා.
දැන්,
සැප්තැම්බර් 1 වන දින සිට,
අධිවේගී මාර්ගවල සියලුම මගීන් සඳහා ආසන පටි අනිවාර්ය වේ.
මාර්ග ආරක්ෂාව පිළිබද ජාතික සභාවේ සභාපති මංජුල කුලරත්න.
මෙසේ පැහැදිලි කළා
“ආසන පටියක වටිනාකම ඔබ දන්නවාද?
අනතුරකදී,
එය මරණ සැලකිය යුතු ලෙස අඩු කරයි.”
මෙය ඉදිරියට ගෙන යාමේ ඔහුගේ නායකත්වයට මම ප්රශංසා කරමි.
විනය ජීවිත බේරා ගන්නා බව ඔහු අපට මතක් කර දෙයි.
Anuruddha Lokuhapuarachchi මගේ මිතුරා තර්ක කරන්නේ ජනාධිපතිවරයා
ජීවිතාරක්ෂක කබායක් නොඇඳීමට ගත් තීරණය
නොසැලකිලිමත්කමක් නොව සංකේතාත්මක බවයි
- එය නාවික හමුදාව කෙරෙහි ,
ස්වෛරීභාවය සහ
විශ්වාසය පිළිබඳ ඉඟියක් බවයි.
මා ඒ මතයට ගරු කරනවා,
නමුත් මට එයට එකඟ විය නොහැක.
සංකේතාත්මකබව කිසි විටෙකත් ආරක්ෂාව අභිබවා නොයා යුතුය.
නාවික නිලධාරීන් පුහුණු කර ඇති ප්රොටෝකෝලය අනුගමනය කරන්නේ හේතුවක් නිසා ය.
ජැකට්ටුව පැළඳ සිටින නායකයෙකු දුර්වලතාවයයි සිහිබුද්ධිය ඇති කිසිවකු
නොකියනු ඇත.
ඔහු තම කණ්ඩායම කෙරෙහි විනය, වගකීම සහ
විශ්වාසය පෙන්විය යුත්තේ
ඔවුන් අනුගමනය කරන
නීතිරීතිවලටම ගරු කිරිමෙනි.
එසේ කිරීම මට නම් ඔහුගේ
ශක්තිමත්ම සංකේතාත්මක ක්රියාවක් වනු ඇත.
සත්යය සරලයි:
• මාර්ගයේදී ආසන පටියක්.
• මුහුදේදී ජීවිතාරක්ෂක කබායක්.
දෙකම අලංකාරය සදහා නොවේ
- ඒවා ආරක්ෂාව සදහායි
සැබෑ නායකත්වය යනු ලෝකයට පණිවිඩ යැවීම පමණක් නොවේ;
එය ඔබේම ජනතාවට
ආදර්ශයක්දීම ද වේ.
Anura Kumara Dissanayake
මගේ සිතුවිලි 